STAM

In het kader van de restauratie en renovatie van de abdij, worden ook de gevels aangepakt. In een eerste fase, nu het museum nog niet open is, zijn de gevels rond de binnentuinen aan de beurt.

Al sinds de middeleeuwen vormen de pandgangen rond de binnentuin de belangrijkste circulatieas binnen de abdij. Net als de rest van het complex leden ze erg onder de godsdiensttroebelen in de 16de eeuw. In de 17de eeuw lieten de cisterciënzerzusters dan ook nieuwe pandgangen bouwen. De gevels aan de binnentuin kregen een geschilderde en gepleisterde afwerking.

In het interbellum, bij de omvorming van de voormalige abdij tot museum, haalde men de afwerkingslagen van de stenen af, geheel naar de veranderde smaak en de toenmalige opvattingen over restauratie. Het oppervlak van de bakstenen raakte hierbij beschadigd en takelde sindsdien verder af.

Het opnieuw schilderen van de gevels dringt zich dan ook op, en net als in de 17de eeuw zowel om esthetische als om praktische redenen. Door de gevels te kaleien wordt hun oppervlak egaler en het schilderen zal ze beschermen tegen weersinvloeden. Voor de kleuren grijpen we terug naar het 17de-eeuwse kleurenpalet: baksteenrood en gebroken wit.

Om het plaatje te vervolledigen worden ook de imitatie natuurstenen banden en vensteromlijstingen opnieuw aangebracht. Men gebruikte in de 17de eeuw soms alleen natuursteen waar dit om constructieve redenen echt nodig was, de rest was imitatie in pleisterwerk. Na het schilderen van de gevels was het onderscheid niet meer te maken. Uitgangspunt voor de reconstructie vormen enkele gepleisterde banden die gespaard bleven doordat ze verborgen zaten achter een verlaagde dakrand.

Zodra de werken voltooid zijn, start de aannemer met de gevels aan de binnentuin van de kloostervleugels.